۲ کار کوتاه و قديمی!

اتاقم را پُر از آینه کردم؛

                       ......... نیستی؟!

من کورم ......

                    یا ... تو ...

                                  نامرئی؟!

 

***

ــ یک؛

ــ هشتاد و دو؛

ــ هزار و سیصد و هشتاد و سه.

                                                ــ روزشمار تمام پنجره های این قطار ــ

و این بار ٬

من در قطار ماندم و

                             ایستگاه رفت.

/ 4 نظر / 21 بازدید
حسين

سلام شعر زيبايی بود. يه سری به من بزنی خوشحال می شم. موفق باشی.

پائيززاد

سلام کجا رفت؟ايستگاه و ميگم فراريش دادی؟؟؟

کاکايی

خوندم مهراز خيلی خوب بود از ترانه هات هم بنويس.دراکولا به کارهای سيلويا پلات شبيه بود

نويد

سلام عزیز دل برادر! طبق معمول از کارها لذت بردم. فقط در باره ی کار اول: اگه کلمه ی «نا مرئی» رو از آخر کار برداری هم یه ایهام ایجاد می شه و هم انتهای کار به جای تموم شدن وارد یه فضای معنایی وسیع میشه که به نظرم با درگیر کردن مخاطب می تونه اون رو به بازی دعوت کنه. (البته منظورم از بازی گرفتو گیر های توی اثره) کار دوم: بازم فوق العادست! فقط انگار اون ستاره ی وسط کار جای خالی اتفاقای زیادیه. دقیقن کبود این اتفاقها تو این قسمت ملموس بود. به عنوان مثال خود پنجره اونقدر هویت شاعرانه و ظرفیت شعری و داستانی داره که باهاش به زیبایی میشه این جای خالی رو پر کرد. امیدوارم منظورمو خوب رسونده باشم !! بوس